Έλληνες: ανεπίδεκτοι, όχι μαθήσεως, αλλά διδασκαλίας!

Η Απορία: Τον τελευταίο καιρό με βασάνιζε μία απορία: Πώς είναι δυνατόν, τόσοι πολλοί Έλληνες να «ψηφίζουν» Χρυσή Αυγή, ΑνΕλληνες, ή ΣΥΡΙΖΑ? Πώς είναι δυνατόν, τόσοι πολλοί Έλληνες να παρασύρονται από αυτούς που «συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο», να μην διαθέτουν την στοιχειώδη «παιδία» για να αντιληφθούν τις τόσο χοντροκομμένες ανοησίες που μηρυκάζουν αυτά τα κόμματα?

Η Απάντηση: Για λίγο σκεφτόμουν ότι αυτοί που «συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο» και υποστηρίζουν τις «σωστές» θέσεις δεν διαθέτουν αρκετό χρόνο για να εξηγήσουν επαρκώς πως ακριβώς έχουν τα πράγματα, δεδομένου ότι μία λάθος θέση διατυπώνεται με λίγες λέξεις, αλλά για να αποδειχθεί, ότι είναι λάθος, απαιτούνται πολύ περισσότερες λέξεις… . Όπως μου συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η απάντηση προκύπτει από εγκεφαλικές διεργασίες κατά τον ύπνο μου και εμφανίζεται «έτοιμη» μόλις ξυπνήσω: Όταν επέστρεψα από την Αμερική ήμουν προφανώς «νέος και επιθετικός» (young, aggressive) μάνατζερ, τόσο προφανώς, που ένας σύμβουλος στην Εταιρία ΠΙΤΣΟΣ, που με εξέταζε ως πιθανό υποψήφιο για κάποια διευθυντική θέση, μου εξέφρασε τον προβληματισμό του ως εξής: «Οι Έλληνες μπορούν να μάθουν τα πάντα, αλλά δεν μπορείς να τους διδάξεις τίποτε!» Προτείνω στα επιτελεία της ΝΔ. και του ΠΑΣΟΚ να το μελετήσουν και να το έχουν αναλόγως υπ' όψιν τους όταν «συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο»!!!

Το διαφημιστικό της νέας κυβέρνησης

Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι από τα χθεσινά επεξεργάστηκε ο εγκέφαλός μου όταν κοιμόμουν, αλλά όταν ξύπνησα είχα έτοιμο το διαφημιστικό της νέα κυβέρνησης:

39 καταστροφείς της Ελλάδας συνιστούν τους εαυτούς τους ως καταλληλότερους για να την ξε-καταστρέψουν. Αυτοί ξέρουν!

Αν το καλοσκεφτείς, μπορεί και να «δουλέψει»… . Σίγουρα ξέρουν, αρκεί να θελήσουν!

Φοροεισπρακτικός Μηχανισμός Δήμου Καρπενησίου

Φοροεισπρακτικός Μηχανισμός Δήμου Καρπενησίου   Επιστολή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/12/12

Με αφορμή την πρόσφατη δικαστική απόφαση και σε συνδυασμό με την τελευταίας μόδας  καραμέλα «φοροεισπρακτικός μηχανισμός» ξιφούλκησαν μαινόμενοι οι συνήθεις «παραθυράτοι» και αραδιάζουν τις συνήθεις ανοησίες τους, αφού πιστεύουν, ότι δικαιούνται να έχουν βαρύνουσα άποψη επί παντός του επιστητού! Ας είναι.

Το αν είναι «δίκαιο» το επονομασθέν «χαράτσι», το αν είναι «δίκαιο» να πληρώνω για την ΕΡΤ, έστω και αν δεν βλέπω ή ακούω κανένα από τα προγράμματά της κλπ. είναι θέματα που μπορεί να συζητηθούν. Από την στιγμή, όμως, που συμφωνήσαμε, ότι οφείλω να πληρώνω για το Α το Β και το Γ, ένα και μόνον ένα είναι το ερώτημα: Πως «θα γίνει η δουλειά» καλύτερα και με το μικρότερο δυνατό κόστος - κόστος για αυτόν, που εισπράττει, κόστος (και η ταλαιπωρία είναι κόστος) για αυτόν, που πληρώνει. Είναι προφανές, ότι μία πληρωμή δεν μπορεί παρά να έχει μικρότερο κόστος από τρεις. Δεν επεκτείνομαι στο τι θα σήμαινε να δημιουργηθούν «φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί» σε όλους τους Δήμους για να εισπράττουν τα δημοτικά τέλη ή να αναλάβουν οι τυχόν υπάρχοντες και αυτό το έργο... !

Κατά λάθος, κάναμε κάτι σωστό, ας μην το καταστρέψουμε, ας το βελτιώσουμε αν μπορούμε, ας παραδειγματιστούμε και ας το επεκτείνουμε. Το Αμερικανικό Δημόσιο ( αυτό το γνωρίζω, υποθέτω γίνεται και αλλού) χρησιμοποιεί το παρεξηγημένο και αδικημένο στην Ελλάδα «outsourcing» για πάρα πολλές από τις δραστηριότητές του. Το Αμερικανικό ΙΚΑ, μέσω «outsourcing», προσφέρει αδιανόητης στην Ελλάδα ποιότητας υπηρεσίες στους συνταξιούχους του. Ας ζητήσουμε βοήθεια από όποιον Ράιχενμπαχ έχει καλύτερες εμπειρίες από τις δικές μας.

Ένα άλλο επίκαιρο θέμα είναι η ανάγκη εκσυγχρονισμού του Κράτους, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας κλπ., κλπ. Δεν γνωρίζω το νομικό σκεπτικό, που οδήγησε στην δικαστική απόφαση. Στην άλλη καραμέλα, όμως, για την ανάγκη «θεσμικών αλλαγών», σίγουρα πρέπει να περιληφθεί και η ανάγκη για άμεση κατάργηση νόμων, που μπορεί να οδηγούν σε τόσο κραυγαλέα λάθος για την εθνική οικονομία αποφάσεις.

Λάθος, κύριε Φούχτελ!

            Λάθος, κύριε Φούχτελ!                                 Επιστολή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Επεβλήθη ΤΑΠ (τέλος ακίνητης περιουσίας) για «οικόπεδο» (αγροτεμάχιο) ύψους 4,46€ (τέσσερα ευρώ και 46 λεπτά!). Αγνοώντας την ταλαιπωρία (και τον χαμένο, μη παραγωγικό χρόνο) του φορολογουμένου, ας δούμε πόσοι άνθρωποι εργάστηκαν και, φυσικά, αμείφθηκαν, προκειμένου, όχι να δημιουργηθεί αξία (πλούτος, «πίτα» για να μοιραστούμε) αλλά για να μεταφερθούν 4,46€ από τον φορολογούμενο στο Ταμείο του Δήμου Σικυωνίων.

Κάποιοι εργάστηκαν - και αμείφθηκαν - για να ετοιμάσουν την «ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ», να την βάλουν σε φάκελο και να την μεταφέρουν στο ταχυδρομείο. Στο ταχυδρομείο, κάποιοι  εργάστηκαν - και αμείφθηκαν - για την ταξινόμηση προς αποστολή στο ταχυδρομείο της κατοικίας του φορολογουμένου. Σ' αυτό το ταχυδρομείο κάποιοι έκανα αντίστοιχη εργασία - και αμείφθηκαν - για να παραδοθεί στον φορολογούμενο.

Ο φορολογούμενος τηλεφώνησε, απασχόλησε την υπάλληλο του Δήμου - που αμείβεται για την εργασία της - και ρώτησε πως θα μπορούσε να εξοφλήσει την οφειλή του. Περάστε από το Ταμείο. Μα είμαι κάτοικος Αθήνας. Τότε στείλτε μας Τραπεζική επιταγή. Δεν γίνεται να καταθέσω σε λογαριασμό σας; Όχι, δεν γίνεται!!!

Αν η εξόφληση γινόταν «ηλεκτρονικά» θα έλεγα, σωστά τα είπε ο κύριος Φούχτελ, για το πιο πάνω «προϊόν» εργάστηκαν, κατ αναλογία, 2000 Έλληνες ενώ στην Γερμανία το ίδιο έργο θα είχε απαιτήσει εργασία από 1000 Γερμανούς, φυσικά, όχι γιατί οι Γερμανοί εργάζονται πιο εντατικά από εμάς, αλλά επειδή η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ επιβολής και είσπραξης τελών είναι διαφορετική. Υπάρχει, όμως και συνέχεια, οπότε: Λάθος κύριε Φούχτελ. χρειάζονται 3000 Έλληνες!

Ας δούμε την συνέχεια. Ο φορολογούμενος θα μεταβεί σε τράπεζα για να ζητήσει να εργαστεί - αμειβόμενος - κάποιος για την έκδοση της επιταγής (στην πραγματικότητα θα εργαστούν πολλοί, θα την υπογράψουν τουλάχιστον δύο και θα ακολουθήσει λογιστική εργασία). Μετά θα την πάει στο ταχυδρομείο, όπου θα συμβούν τα πιο πάνω προς αντίστροφη κατεύθυνση.

Για να μην σας κουράζω σημειώνω, απλώς, ότι θα εργαστούν - και θα αμειφθούν - πολλοί ακόμη μέχρις  ότου εισπραχθεί η επιταγή.

Το πιο πάνω έχει τουλάχιστον δύο αναγνώσεις:  Η είσπραξη φόρων, τελών κλπ, συχνότατα, στοιχίζει περισσότερο από το ποσό, που εισπράττεται, κάτι που, κάποτε, πρέπει να σταματήσει. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι είναι ενδεικτικό μιας ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ  κατάστασης: Υπερβολικά πολλοί Έλληνες εργάζονται πραγματικά - και αμείβονται - χωρίς να δημιουργούν «προστιθέμενη αξία», με απλά λόγια κάνοντας «άχρηστα πράγματα» για την οικονομία της χώρας. Η περιζήτητη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας μειώνεται (επηρεάζεται αρνητικά) πολύ λιγότερο από το ύψος των αμοιβών παρά από την χαμηλά αμειβόμενη, άχρηστη εργασία...!

«Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στο Δημόσιο»

                                                                                       Επιστολή στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  27/11/2012

«Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στο Δημόσιο»

Δεν ξέρω γιατί (ποτέ δεν κατάλαβα πως δουλεύουν οι συνειρμοί…!) το σχόλιο του

Ανδρέα Δρυμνιώτη, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 25/11,  με τον πιο πάνω τίτλο, μου έφερε

στο νου το εξής περιστατικό, μάλλον άσχετο με όσα γράφει:

Προ αμνημονεύτων χρόνων (1958?) στην Βομβάη (Ινδία) παρακολουθούσα τη φόρτωση

φορτηγού πλοίου με κάποιο μετάλλευμα. Στην προκυμαία ήταν ένα «βουνό» από το

μετάλλευμα και μια ανθρώπινη αλυσίδα σαν μαγκανοπήγαδο γύριζε: «βουνό» - σκάλα πλοίου-

-αμπάρι πλοίου- σκάλα πλοίου- «βουνό». Κρατούσαν κάτι «πιάτα» που χωρούσαν λίγα κιλά

μεταλλεύματος, τα γέμιζαν μετάλλευμα, τα έβαζαν στο κεφάλι τους και, περπατώντας αργά,

ανέβαιναν στο πλοίο, τα άδειαζαν στο αμπάρι και συνέχιζαν προς το «βουνό».

Μου εξήγησε κάποιος ότι η Κυβέρνηση της Ινδίας δεν επέτρεπε τη φόρτωση με γερανό

προκειμένου να έχουν δουλειά όσο περισσότεροι γίνονταν… .

Πιθανολογώ, ότι μια τέτοια «φιλοσοφία» υπήρχε στο υποσυνείδητο των υπεύθυνων για τον

ευρύτερο Δημόσιο τομέα - πέρα από όλα τα άλλα (πελατειακή νοοτροπία κλπ, κλπ.).

Τώρα ήρθε η παγκοσμιοποίηση που σημαίνει, ότι, ή θα αρχίσουμε να «χρησιμοποιούμε γερανό», ή θα συνεχίσουμε να «φορτώνουμε πιάτο-πιάτο» οπότε  το επίπεδο μισθών και ημερομισθίων θα συνεχίσει να συμπιέζεται μέχρις ότου, η περίφημη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας (που εξαρτάται σημαντικότατα από την αποδοτικότητα της εργασίας) βελτιωθεί αναλόγως.

Ο πληθωρισμός στο Δημόσιο

Κύριε διευθυντά                                                (Επιστολή προς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/09/2012)

Ο πληθωρισμός στο Δημόσιο

Με αυτόν τον τίτλο, ο Ανδρέας Δρυμιώτης περιγράφει στο σημερινό του σχόλιο μερικούς (ενδεικτικά μόνο) τομείς πιθανής σπατάλης δημοσίου χρήματος και καταλήγει με την προφανή σε κάθε μάνατζερ πρόταση: «Η μόνη λύση είναι να ξεκινήσουμε πολλά πράγματα από μηδενική βάση, διότι είναι πρακτικά αδύνατο να διορθωθούν οι καταστάσεις με μερεμέτια». Πόσο δίκαιο έχει! Προφανώς, κάτι τέτοιο «διαισθάνονται» ότι απαιτείται και όσοι πολιτικοί αναφέρονται σε «επανίδρυση του κράτους», «θα τα αλλάξουμε όλα» κλπ.

Είπα «διαισθάνονται» επειδή η επανεξέταση από μηδενική βάση είναι μία τεχνική μάνατζμεντ, που χρησιμοποιεί συγκεκριμένη μεθοδολογία και συγκεκριμένα «εργαλεία», που οι πολιτικοί ΔΕΝ γνωρίζουν (αυτό δεν είναι μομφή, πρόκειται για ειδικές γνώσεις, που δεν έχουν ούτε όλοι οι μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα - οι περισσότεροι, απλώς, γνωρίζουν για την ύπαρξή τους).  

Σε άλλο σημείο επισημαίνει: «Μία επιχείρηση, αν βρισκόταν εκεί όπου βρίσκεται η χώρα μας τα τελευταία τρία χρόνια, θα ξεκινούσε με ένα λευκό χαρτί και δεν θα θεωρούσε τίποτε δεδομένο». Πόσο δίκαιο έχει - και εδώ! Από την δική μου σκοπιά, το μόνο που θα ήθελα να διευκρινίσω/συμπληρώσω είναι, ότι για ένα τέτοιο έργο, «μία επιχείρηση» θα προσελάμβανε εξωτερικούς συμβούλους, με σχετική εξειδίκευση. Καμίας σωστά οργανωμένης επιχείρησης το προσωπικό δεν διαθέτει αρκετό χρόνο (έστω και αν διαθέτει την τεχνογνωσία) για ένα τέτοιο «ειδικό» έργο. 

Από ό,τι αντιλαμβάνομαι, τον ρόλο των  «συμβούλων με σχετική εξειδίκευση» έχει αναλάβει ο κύριος Ράϊχενμπαχ. Επίσης από ό,τι αντιλαμβάνομαι, γνωρίζει καλά την σωστή οργάνωση και τις σωστές διαδικασίες για την αποτελεσματική λειτουργία κάποιων τομέων του δημοσίου. Αυτό για το οποίο έχω αμφιβολίες (πιθανώς, τελείως αβάσιμες) είναι αν ο ίδιος και η ομάδα του διαθέτουν και τις γνώσεις και τον χρόνο για όλα τα «projects» που απαιτούνται προκειμένου να επανεξεταστούν «από μηδενική βάση» όλα όσα πρέπει να επανεξεταστούν.  Πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο να αναρωτηθεί και ο ίδιος αλλά και, προσωπικά, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός... . 

«Τα Μνημόνια Απέτυχαν!»

Κύριε Διευθυντά                                             (Επιστολή προς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/08/2012)

«Τα Μνημόνια Απέτυχαν!»

Περίπου όλοι οι Έλληνες, ιδιαίτερα δε οι «προοδευτικοί» και οι «παραθυράτοι» είναι πλέον απολύτως βέβαιοι, ότι  «τα μνημόνια απέτυχαν!» και, μάλιστα, «παταγωδώς!». Εύχομαι να έχουν δίκαιο, αλλά με βασανίζουν κάποιες σκέψεις:

Έστω ότι έχουμε έναν ασθενή με καρκίνο. Οι «γιατροί» διέταξαν να αφαιρεθούν πρώτα οι πολλαπλοί κακοήθεις όγκοι. Εμείς αποφασίσαμε, ότι «ούτε που κουβεντιάζουμε» για εγχείρηση αλλά να κάνουμε κάποιες χημειοθεραπείες. Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτές, ΟΝΤΩΣ,  δεν είναι πάντοτε αποτελεσματικές, ενώ, ΟΝΤΩΣ, πάντοτε έχουν δυσάρεστες παρενέργειες, οπότε, επί πλέον, τις εφαρμόζουμε «με μισή  καρδιά», δηλαδή ούτε καν στοχευμένα!

Αποτέλεσμα: Η υγεία του ασθενούς μας χειροτερεύει, χάνει βάρος, του πέφτουν τα μαλλιά, δεν έχει όρεξη για...σεξ και, γενικά, έχει όλα τα συμπτώματα καρκινοπαθούς υπό χημειοθεραπεία, που δεν άρχισε ακόμη να έχει αποτελέσματα.  Φυσικά, τέτοιοι κακοήθεις όγκοι δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες χημειοθεραπείες, οπότε το συμπέρασμα είναι αυταπόδεικτο: λάθος συνταγή, «τα μνημόνια απέτυχαν!» και, μάλιστα, «παταγωδώς!». Κάποιοι ισχυρίζονται, ότι αν «ταΐσουμε» τον ασθενή μας με τροφές και δυναμωτικά, ο οργανισμός του θα μπορέσει να απορροφήσει τις θρεπτικές ουσίες και, ως δια μαγείας, οι όγκοι θα εξαφανιστούν! Εύχομαι να έχουν δίκαιο και αυτοί!