«Τα Μνημόνια Απέτυχαν!»

Κύριε Διευθυντά                                             (Επιστολή προς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/08/2012)

«Τα Μνημόνια Απέτυχαν!»

Περίπου όλοι οι Έλληνες, ιδιαίτερα δε οι «προοδευτικοί» και οι «παραθυράτοι» είναι πλέον απολύτως βέβαιοι, ότι  «τα μνημόνια απέτυχαν!» και, μάλιστα, «παταγωδώς!». Εύχομαι να έχουν δίκαιο, αλλά με βασανίζουν κάποιες σκέψεις:

Έστω ότι έχουμε έναν ασθενή με καρκίνο. Οι «γιατροί» διέταξαν να αφαιρεθούν πρώτα οι πολλαπλοί κακοήθεις όγκοι. Εμείς αποφασίσαμε, ότι «ούτε που κουβεντιάζουμε» για εγχείρηση αλλά να κάνουμε κάποιες χημειοθεραπείες. Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτές, ΟΝΤΩΣ,  δεν είναι πάντοτε αποτελεσματικές, ενώ, ΟΝΤΩΣ, πάντοτε έχουν δυσάρεστες παρενέργειες, οπότε, επί πλέον, τις εφαρμόζουμε «με μισή  καρδιά», δηλαδή ούτε καν στοχευμένα!

Αποτέλεσμα: Η υγεία του ασθενούς μας χειροτερεύει, χάνει βάρος, του πέφτουν τα μαλλιά, δεν έχει όρεξη για...σεξ και, γενικά, έχει όλα τα συμπτώματα καρκινοπαθούς υπό χημειοθεραπεία, που δεν άρχισε ακόμη να έχει αποτελέσματα.  Φυσικά, τέτοιοι κακοήθεις όγκοι δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες χημειοθεραπείες, οπότε το συμπέρασμα είναι αυταπόδεικτο: λάθος συνταγή, «τα μνημόνια απέτυχαν!» και, μάλιστα, «παταγωδώς!». Κάποιοι ισχυρίζονται, ότι αν «ταΐσουμε» τον ασθενή μας με τροφές και δυναμωτικά, ο οργανισμός του θα μπορέσει να απορροφήσει τις θρεπτικές ουσίες και, ως δια μαγείας, οι όγκοι θα εξαφανιστούν! Εύχομαι να έχουν δίκαιο και αυτοί!

Αμοιβή Εργασίας και Ανταγωνιστικότητα

Κύριε Διευθυντά                                                          (Επιστολή προς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/01/2012)



Αμοιβή Εργασίας και Ανταγωνιστικότητα

Είναι μάλλον προφανές, ότι η τρόικα έχει έλληνες πληροφοριοδότες, τόσο με την καλή, όσο και με την κακή έννοια του όρου. Κάποιοι από τους δεύτερους έπεισαν τους τροϊκανούς (που γνωρίζουν, ή οφείλουν να γνωρίζουν όσα θα περιγράψω) ότι υπάρχει θέμα αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι, άρχισαν και οι συζητήσεις στα «παράθυρα», όπου … τα γνωστά.

Το πρόβλημα της αδιαμφισβήτητα χαμηλής ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας οφείλεται, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, στο ότι πάμπολλοι (ίσως η πλειοψηφία των εργαζομένων, ακόμη ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα) Έλληνες, εργάζονται, αμείβονται, αλλά δεν παράγουν ΑΞΙΑ, ή παράγουν λιγότερη αξία από όσο κοστίζουν!

Παράδειγμα 1ο : Μία Χρηματιστηριακή Εταιρία μου έστελνε ταχυδρομικώς τα πινακίδια για χρηματιστηριακές πράξεις, μέχρις ότου εξαγοράστηκε από Ελληνική Τράπεζα. Η Τράπεζα, μου στέλνει τα ίδια πινακίδια αλλά μαζί με μία συνοδευτική επιστολή, που φέρει αριθμό πρωτοκόλλου και έχει υπογραφεί από… ΔΥΟ στελέχη της! Για την δημιουργία αυτής της επιστολής / «προϊόντος» εργάστηκαν και αμείφθηκαν οι εξής: ένας, που έγραψε την (τυποποιημένου κειμένου) επιστολή, δεύτερος (εσωτερικός κλητήρας) που την πήγαινε γύρο-γύρο, στο πρωτόκολλο και στους δύο για υπογραφή, τρίτος, που την πρωτοκόλλησε και τέταρτος και πέμπτος οι υπογράψαντες! Η αξία αυτού του «προϊόντος»; ΜΗΔΕΝ, ΖΕΡΟ! Ένα ακόμη χαρτί, που πρέπει να μαζέψω για ανακύκλωση.

(Ξέχασα, στην επιστολή, να μετρήσω και όσους ασχολούνται με την αρχειοθέτηση και φύλαξη των… απαραίτητων αντιγράφων, που κρατάει η τράπεζα!)

Παράδειγμα 2ο – λίγο πιο σύνθετο: Πριν όχι πολλά χρόνια, για να πάει ένα προϊόν από το εργοστάσιο στο «ράφι», απ’ όπου το έπαιρνε ο αγοραστής, μεσολαβούσαν τα εξής: Φόρτωση στο εργοστάσιο, μεταφορά, εκφόρτωση και αποθήκευση στον χονδρέμπορο (ο τότε Αγορανομικός Κώδικας «επέτρεπε» και «δεύτερο χονδρεμπορικό κέρδος», όταν μεσολαβούσε και δεύτερος, μικρότερος, χονδρέμπορος για μικρά ή/και απομακρυσμένα μπακάλικα), φόρτωση στον χονδρέμπορο, μεταφορά, εκφόρτωση και αποθήκευση στο μπακάλικο και λογιστική εργασία για όλα τα πιο πάνω. Όλη αυτή η εργασία δημιουργούσε, τότε, «πρόσθετη αξία», γιατί δεν υπήρχε πιο οικονομικός τρόπος για να φτάσει το προϊόν στο «ράφι». Η εμφάνιση, όμως, των σούπερ-μάρκετ «αχρήστευσε», δηλαδή, μηδένισε την αξία της εργασίας για μία «μεταφορά, εκφόρτωση και αποθήκευση» και την αντίστοιχη λογιστική εργασία. Προέκυψαν και άλλα, σημαντικά, οφέλη, αλά δεν τα αναφέρω χάριν της απλότητας.

Το 1ο παράδειγμα απεικονίζει την κυριαρχούσα κατάσταση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, το 2ο απεικονίζει την κυριαρχούσα κατάσταση σε διάφορα κλειστά επαγγέλματα (με τα φαρμακεία και τις φαρμακαποθήκες συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια!) και τα δύο παραδείγματα μαζί απεικονίζουν τα ισχύοντα, περισσότερο ή λιγότερο, παντού (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) εκτός από λίγες, λαμπρές, εξαιρέσεις. Δυστυχώς!

Συμεών Ρωμύλος

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_21/01/2012_469691

Ανταλλαγή Ακινήτων - Χρέους

(Επιστολή προς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 09/05/11)

Ανταλλαγή Ακινήτων - Χρέους  

Επειδή ο κύριος Μάκκας λέει «Οι τεχνικές λεπτομέρειες της ανταλλαγής είναι σχετικά περίπλοκες,» αλλά και άλλος μου επεσήμανε πιθανή συσχέτιση με ανταλλαγή τύπου Βατοπέδι… παραθέτω πιθανή – και αδυνατώ να φανταστώ γιατί όχι και απολύτως νόμιμη και «δίκαιη» και για τα δύο μέρη – διαδικασία:
1) Το κράτος πωλεί στην τράπεζα την επικαρπία του ακινήτου για 30 έτη. Διατηρεί την ψιλή κυριότητα.
2) Το κράτος μισθώνει το ακίνητο από την τράπεζα για 30 έτη.
3) Η παρούσα αξία των ενοικίων ισούται με την παρούσα αξία των ομολόγων, που δίνει η Τράπεζα
για την αγορά της επικαρπίας.


Επί της ουσίας:
1) Η παρούσα αξία των ομολόγων υπολογίζεται με προεξοφλητικό επιτόκιο ίσο με το «κουπόνι» (επιτόκιο κάθε συγκεκριμένου ομολόγου).
2) Η παρούσα αξία των ενοικίων υπολογίζεται με προεξοφλητικό επιτόκιο όχι μεγαλύτερο του 3%.


Δεδομένου ότι η τράπεζα θα επιβαρύνει τα αποτελέσματα κάθε χρήσης με αποσβέσεις της επικαρπίας (στο τέλος των 30 ετών έχει μηδέν αξία), ουσιαστικά, τα έσοδα από ενοίκια θα είναι αφορολόγητα. Για τον λόγο αυτό, επειδή η τράπεζα «απαλλάσσεται» από ένα περιουσιακό στοιχείο υψηλού ρίσκου, (το «πωλεί» χωρίς «κούρεμα») αλλά και λόγω της μέχρι σήμερα βοήθειας των τραπεζών από το κράτος (θα πρόσθετα «κλπ., κλπ.»!) θα «ζητούσα» από τις τράπεζες να συμφωνήσουν το προεξοφλητικό επιτόκιο για τον υπολογισμό της παρούσας αξίας των ενοικίων να είναι αρκετά μικρότερο του 3% και να πουν «και δόξα τω Θεώ»!